Daar zijn we weer, na een tijdje afwezig op de blog weer een nieuw berichtje. Fedde is komende week alweer 9 maanden en de tijd gaat echt enorm snel. We genieten elke dag van het ouderschap en zijn supertrots op onze kleine man. Hij is lekker actief en mag graag ontdekken. Gisteren klom Fedde (met supervisie van papa natuurlijk) zelf de trap op.

Het is hierdoor ook wel wat rustiger op de blog geweest de afgelopen periode als ouder zit je toch in een heel ander ritme en vliegt de tijd voorbij. We roepen al een paar keer we moeten weer even een blog schrijven, maar toch blijft het er weer bij met alles wat je nog wilt doen, traphekjes installeren bijvoorbeeld.

Maar ook iets heel anders, namelijk een eigen onderneming starten.
Tijdens ons traject misten wij heel erg om hier met iemand over te kunnen praten die snapt waar wij in zitten. Iedereen om ons heen is zeker wel een luisterend oor, maar je zit toch wel in een heel ander traject waar alleen jij begrijpt hoe het echt voelt. Door dit gemis zijn we gaan nadenken. We krijgen regelmatig vragen van andere stellen die hetzelfde traject in willen gaan als die wij hebben doorlopen. Hier staan wij ook nog zeker voor open. Alleen voor meer ondersteuning in het traject hebben wij praktijk nieuw gezin opgericht.

Tijdens maar ook zeker in de start van jou/ jullie traject bieden wij begeleiding maar ook zeker een luisterend oor. Wil jij nou meer weten over wat we doen, kijk dan op onze website.

Gisteren hebben we paspoort kunnen ophalen van Fedde en vandaag staat onze terugvlucht naar Nederland op het programma. Zoals wij zijn hebben we het goed voorbereid en zelfs nog een extra koffer gekocht voor de terugreis, die we ook wel nodig hadden. Het is alleen ontzettend mistig en we de twijfels hebben of er wel gevlogen wordt. De overkant van de straat is al niet eens meer te zien. Maar in de app staan alle vluchten nog op tijd en geen vertraging. Dus om 13 uur vertrekken we richting Toronto Airport.

Net voor Toronto klaart de lucht helemaal op en is het strak blauw met een heerlijk zonnetje. De zorgen of we wel gaan vliegen zijn ook verdwenen. Voor de terugvlucht hebben wij premium economy geboekt. Hierdoor zit je ruimer in het vliegtuig, mag je als eerste in- en uitstappen in het vliegtuig. Dit was het ons wel waard gezien onze lange benen en Fedde op de terugvlucht bij ons op schoot. Een ander voordeel is dat je in de priority Lane mag inchecken, maar ook door de douane.

Maar nu is ook het moment van afscheid met Tasha. Een vreemd moment waarin we allemaal even niet weten wat we moeten. We zijn vroeg op het vliegveld, maar blijven we hier nu wachten en het moment uitstellen of gaan we door de douane. We besluiten met elkaar maar door de douane te gaan. En nu het moment van afscheid nemen te doen. Het is zeker geen definitief afscheid, maar we zullen elkaar een aantal maanden niet fysiek zien.

Daar zitten we dan bij de gate te wachten op het vliegveld, met het besef dat we teruggaan naar Nederland. Fedde geven we nog de fles en maken alles klaar om het vliegtuig in te kunnen. Voordat het inchecken begon, stond er al een enorme rij ondanks dat we als eerste zone het vliegtuig in mochten. Maar er kwamen al een aantal medewerkers van KLM rond lopen en die pikten ons eruit dat wij gelijk in mochten checken en voor de gate moesten wachten tot we konden instappen. We zaten dan ook als eerste in het vliegtuig.

We werden gelijk welkom geheten door de crew van KLM en vroegen ook hoe het met ons maar ook met Fedde ging. Superfijn dat er zo’n oprechte aandacht is. Maar ook tijdens de vlucht kwamen ze ook regelmatig langs om te vragen hoe het ging en of we ergens hulp bij nodig hadden. Het vliegen vonden we wel even spannend, straks huilt Fedde de hele vlucht. Maar Fedde heeft de hele vlucht heerlijk geslapen en werd een half uur voor de landing wakker. Dit was zo fijn ook voor ons zelf en het voeden tijdens de vlucht ging ook super. Nu komt alleen nog het spannende moment van de douane in Nederland.

We landen om 7:10 uur in Nederland en mogen dus als eerste uit het vliegtuig. Het is nog rustig op Schiphol en ook nog rustig bij de douane. We zijn dan ook gelijk aan de beurt. De paspoorten worden gecontroleerd en een paar vragen, maar alles is akkoord. Op de paspoort van Fedde staan wij beiden natuurlijk als ouder.

Aangekomen bij de bagage gaan we net zitten of onze bagage komt er ook al aan. Nog een voordeel van premium vliegen. Nu was het alleen nog wachten op onze chauffeur naar Groningen, die parkeerde net de auto toen wij door de hal liepen.

De rit naar Groningen kan beginnen.

We zijn inmiddels uit het ziekenhuis in Canada en verblijven onze laatste 4 weken bij onze draagmoeder Tasha en haar gezin in huis. Hier hebben we onze eigen slaapkamer met badkamer. Zoals al eerder gezegd superluxe en ontzettend fijn. Het komt amper voor dat de vaders met hun kind bij de draagmoeder in huis verblijven, maar wij hebben zo’n goede band met elkaar dat wij dit superfijn vinden om met elkaar te doen. Uiteraard voor iedereen even wennen dat er een extra kleine in huis is, maar dat gaat allemaal soepel met elkaar. Na het ziekenhuis verlangde we dan ook echt om weer naar buiten te kunnen, de frisse (koude) lucht in. Elke dag deden we wel even een wandeling, of naar de supermarkt, maar we probeerden altijd even een kopje thee te drinken bij onze, inmiddels, vaste thee tentje.

En met Fedde erbij was dit natuurlijk super speciaal. Je hebt het met zijn twee over de afgelopen periode, maar ook over het hele traject ervoor. Wij zijn zo hard aan het werk geweest om dit te kunnen realiseren, en hier zitten we dan met onze kleine man Fedde.

7 dagen na de geboorte tekenen we met elkaar alle papieren zodat de Canadese rechter Daan & Jeroen beide als ouder erkent op zijn geboorte akte. Gelukkig is er in Canada de mogelijkheid om als 2 vaders op een geboorte akte te staan. In Nederland lopen we hierin nog behoorlijk achter, 2 vrouwen zou wel kunnen, maar 2 mannen niet. Hierdoor moesten wij Fedde ook als vreemdeling bij de IND aangeven, alvorens we naar Nederland kunnen. Maar hierover later meer.

Een ander belangrijk onderdeel is een paspoort. Alleen een nadeel is dat er een foto op moet van Fedde, met de ogen open en de oren zichtbaar. Ja dat is nogal een uitdaging met een kleine van 7 dagen oud. We zijn totaal 45 minuten bezig geweest om de foto voor elkaar te krijgen. De fotograaf had alle geduld en hielp ons ook. De fotograaf stond klaar met de camera, Jeroen gaf hem de fles, Daan stond klaar met een doekje en hield zijn hoofd vast. Fles weg, doek erover en flitsen met de camera. Maar dit is gelukkig gelukt. En kunnen we als alle papieren binnen zijn vanuit de rechtbank het paspoort voor Fedde aanvragen.

Door een sneeuwstorm in een klein deel van Ontario, waar natuurlijk net de geboorte akte weg moest komen, duurde dit wat langer. Maar hij is binnen en we kunnen nu 2 uur in de auto om het paspoort aan te gaan vragen. Hopen dat ze de pasfoto gaan goedkeuren. Na 45 minuten wachten waren we aan de beurt en werd de foto goedgekeurd. Het paspoort is aangevraagd en kunnen we maandag ophalen. Nog net op tijd aangezien we de dinsdag terugvliegen naar Nederland.

Daar zitten we dan met zijn 4-en op de NICU, Fedde zijn suikers zijn behoorlijk laag dat ze dit goed in de gaten willen houden en zijn suikerwaardes weer omhoog willen krijgen. We hadden ons dit moment toch wel anders voorgesteld, eigenlijk zitten we onwetend nu te kijken naar ons kind in een box met een lamp erop. Hem niet aan kunnen raken behalve voor het voeden en verschonen. Zijn suikers schommelen ze zijn de ene keer weer mooi op niveau en de andere keer weer net te laag.

We zijn uitgeput van de dag en uitgeput om hier zo te zitten, we gaan tussendoor naar de kamer waar Tasha ook is en waar wij in elk geval voor deze nacht kunnen verblijven. In de hoop dat alles goed gaat proberen we toch wat slaap te pakken. Midden in de nacht worden we opgebeld dat de arts er is en we moeten komen. Je schrikt enorm, maar achteraf gezien viel het gelukkig mee. Zijn suikers moeten minimaal 24 uur goed op waarde blijven voordat we naar huis kunnen.

En de dagen duren nu best wel lang, je zit in het ziekenhuis en je gaat van luier naar voeding en mag tussendoor gelukkig wat meer met Fedde knuffelen. Hij vindt het heerlijk om bij ons op de borst te liggen en kruipt dan ook helemaal in ons. De heerlijke momenten. We hebben deze dagen gelukkig een kamertje in het ziekenhuis gekregen. Letterlijk een kamertje want we sliepen met zijn twee op een krappe 1-persoonsbed. Degene die de voeding gaf lag aan de ene kant en de ander lag tegen de muur aan. Omdraaien? Dan doen we tegelijk! Nu kijken we met een lach terug naar dit moment, maar toen wou je gewoon graag naar huis met de kleine.

Uiteindelijk mochten we de maandag naar huis. Fedde zijn suikers gingen de goede kant op en je zag ook dat hij het goed had. Zijn voedingen gingen goed en hij mocht de fles maar wat graag leeg drinken. De oorzaak van zijn suikers? Fedde was een grote baby met 4,5 kg bij de geboorte. Nadat de navelstreng is doorgeknipt moet zijn lichaam het zelf doen en onder controle krijgen. Zeker met de grotere baby’s is dit wat lastiger. Maar gelukkig wist hij dit toch zelf op te pakken.

Uitgeput gingen we maandag naar huis en haalde Tasha ons bij het ziekenhuis op. Nu kon het verder met elkaar verbinden gaan beginnen. De laatste 3 en halve week in Canada (waarin we nog van alles moeten regelen om überhaupt naar huis te kunnen) en daarna thuis in Nederland.

De laatste week in Canada is voorbij gevlogen. We hebben de stad ontdekt van de Coffeeshop tot de Walmart & Cosco. Maggy’s Dutch Store bezocht en hier voor buitenlandse begrippen goede kaas kunnen kopen.

We worden woensdag 13 november om 17 uur in het ziekenhuis verwacht om te kijken of Fedde laag genoeg ligt om de vliezen de volgende dag te breken, of dat er een ballon geplaatst gaat worden zodat hij lager gaat liggen. Fedde ligt gelukkig laag genoeg en er hoeft dus geen ballon geplaatst te worden. Morgen om 10 uur worden we verwacht in het ziekenhuis. Net genoeg tijd om nog even buiten de deur te ontbijten met elkaar aangezien Tasha ook 14 november jarig is.

De dag is aangebroken, we gaan nog even met elkaar ontbijten. Waarbij op het plaatje de pancakes er normaal formaat uit zien, blijken ze op tafel toch wel enorm te zijn. Gezien de zenuwen gaat er uiteraard al minder in, maar deze porties zijn voor ons te groot. Dus de rest gaat maar mee naar het ziekenhuis. Wie weet hoe lang we moeten wachten. Aangekomen in het ziekenhuis worden we naar de kamer begeleid waar we prima met elkaar kunnen vertoeven totdat Fedde er is.

Alles wordt bij Tasha aangesloten om te kunnen meten hoe het gaat. Ook wordt gekeken of Fedde nog steeds laag genoeg ligt. Helaas is dit niet het geval, dus het lopen is voor Tasha begonnen. Zorgen dat Fedde lager gaat liggen zodat de vliezen gebroken kunnen worden.

Gelukkig gaat Fedde lager liggen en kan in de loop van de dag de vliezen gebroken worden. Nu is het verdere wachten weer begonnen. Van kruiswoordpuzzels tot de socials bijwerken, van alles wordt er gedaan om de tijd “uit te zitten”.

Nadat het persen is begonnen kunnen wij om 22:38 onze zoon Fedde Daan ter wereld zien komen. En laat hij ook gelijk wel van zich horen. We hadden met elkaar een plan doorgenomen hoe we het voor ons zouden zien als Fedde er is, maar dit liep wat anders doordat er twee knopen in zijn navelstreng zat en Daan deze eerder moest door knippen dan gepland. Maar het moment is nog steeds goud waard onze zoon is er.

Hij ligt bij ons op de borst en klampt zich al goed aan ons vast. Een emotioneel moment voor ons allemaal. We hebben zo hard gewerkt tot dit moment en daar is hij nu dan echt. Alles wordt gemeten en gewogen, tijdens de echo’s werd al aangegeven dat het een zware baby zou zijn, dit bleek ook wel bij de geboorte met zijn bijna 4,6 kg.

Op een gegeven moment zien we dat hij wat begint te zweten en te trillen, even de check bij de verpleegkundige en die gaan toch even zijn suikers meten. Die zijn behoorlijk laag waardoor besloten wordt dat we naar de neonatologie moeten. Dit was behoorlijk schrikken, maar ging ook zo snel dat we er maar in mee gingen.

Jullie hebben even moeten wachten op een nieuwe blog van ons. In de afgelopen periode is veel gebeurd, maar in de komende weken vertellen wij daar meer over. Jeroen heeft de afgelopen dagen hard gewerkt om ervoor te zorgen dat er elke week weer een blog online gaat komen over onze ervaringen nog net voor, tijdens en na de bevalling.

We zijn geland in Canada, snel door de douane en onze koffers liggen al klaar op de band. Onze draagmoeder Tasha staat (samen met onze zoon) ons op te wachten bij de uitgang. Snel alles in de auto en op naar haar huis. We verblijven de komende weken bij haar en haar familie in huis. Tijdens de autorit lekker bijpraten over hoe het met ons allen gaat en of we er klaar voor zijn voor de bevalling.

Als Fedde zicht niet eerder gaat melden staat de bevalling gepland voor 14 november. Dus we hebben nog een week om te echt te landen en onze draai in het gezin te vinden. Maar ook het gezin zijn draai kan vinden met ons in hun huis.
Gelukkig gaat dat heel soepel en weten we elkaar goed te waarderen. We gaan nog wat op ontdekking in de stad en hebben onze vaste Thee (wij drinken geen koffie) tentje gevonden. Hier zullen we nog vaak komen de komende weken. Maar ook de Dutch Store kon een bezoekje van ons verwachten.

Het aftellen is begonnen.

Beste lezer,

Wij zijn Daan & Jeroen en sinds afgelopen november zijn wij trotse vaders geworden van een zoon die geboren is met behulp van een Canadese draagmoeder. Helaas moest hij kort na zijn geboorte een paar dagen op de afdeling neonatologie doorbrengen omdat hij moeite had om zijn bloedsuiker en temperatuur zelf te regelen. Met de goede zorg van het ziekenhuis is hij nu een kerngezond jongetje.

https://gofund.me/350b2b09

Voor deze goede zorgen hebben wij een factuur gekregen en hebben deze ingediend bij onze zorgverzekeraar Centraal Ziekenfonds (CZ). Echter weigeren zij deze factuur te betalen en hierover zijn wij verbaasd. In de voorbereidingen van ons traject in Canada hebben wij contact gezocht met CZ en hebben onze situatie uitgelegd.

De medewerker die wij spraken was welwillend om ons te helpen en is in de organisatie gaan navragen hoe de verzekering voor onze zoon goed geregeld kon worden. Na een paar dagen kwam het verlossende woord van CZ en zij wilde graag meewerken zodat onze zoon verzekerd is vanaf het moment dat hij in Canada geboren zou worden.

Daarnaast kregen wij 3 uur kraamzorg aangeboden zodra wij weer in Nederland zijn zodat we met ons gezin thuis een goede start konden maken. Uiteraard waren wij blij dat CZ hierin wilde meewerken.

Echter kregen wij bericht dat CZ nu een andere afweging heeft gemaakt waardoor zij de factuur niet voor ons willen betalen. Wij hebben het gevoel dat zij ons hebben laten zitten terwijl wij in de voorbereidingen dachten het goed geregeld te hebben. Aangezien het traject in Canada ons veel geld heeft gekost is de pot nu leeg. Daarom vragen wij hulp om de factuur aan het ziekenhuis in Canada te betalen.

Wij willen jullie alvast heel erg bedanken als jullie een donatie kunnen doen om ons te helpen met het betalen van deze factuur. Elke donatie helpt en delen wordt uiteraard ook gewaardeerd .

https://gofund.me/350b2b09

Daan & Jeroen

Uiteraard mag er ook via Tikkie betaald worden (het verzoek kregen we al een aantal keer)

https://tikkie.me/pay/alifeubdt8hgbbjl7l5a

De laatste weken zijn aangebroken voordat wij op 6 november naar Canada gaan vliegen. De kleine groeit goed en daardoor staat de bevalling ook gepland voor 14 november (mocht hij niet eerder komen). In eerste instantie zouden wij pas op 13 november vliegen, maar doordat het wel heel kort dag zou zijn hebben wij besloten een week eerder naar Canada te vliegen.

De koffer voor de kleine is gepakt met kleertjes vanaf maat 50, we weten al dat het geen kleine baby gaat zijn dus dat scheelt weer in kleren meenemen. Met gezonde spanning gaan we naar Schiphol, we worden gebracht dus dat scheelt weer een hoop gedoe. Lekker voor de deur uitstappen.

De vlucht gaat voorspoedig, helaas werkte onze tv schermen niet aan boord, maar de optie van verplaatsen naar in het midden zitten en niet samen hebben we afgeslagen. Zitten toch liever met onze lange benen aan het gangpad. We hadden wat series op de iPad staan, dus die paar uurtjes overleven we ook wel.

Aangekomen in Toronto, door de douane en onze koffers opgehaald, staat onze draagmoeder ons op te wachten. Superfijn om elkaar weer te zijn, maar ook enorm fijn om weer dichtbij onze zoon te zijn. De komende weken verblijven we ook bij onze draagmoeder en haar gezin in huis. Dit is niet standaard, maar voor ons allemaal voelt het superfijn om het zo te doen en dicht bij elkaar te zijn. Ook voor haar kinderen is het speciaal, hun moeder draagt een baby maar is niet hun broertje.

Nu kan het wachten beginnen, het wachten totdat onze kleine gaat komen.

Het is even geleden dat de laatste blog online is gekomen. De laatste was dan ook al weer van onze zomervakantie. Inmiddels is onze kleine op 14 november 2024 geboren. In de komende weken nemen wij jullie mee in hoe de laatste weken voor de bevalling zijn verlopen, maar ook hoe het daarna is gegaan. Maar ook zeker hoe het nu met ons gaat.

Vanaf komende zondag staat de eerste nieuwe blog weer online.
Daan & Jeroen

Daar begint het dan, onze laatste (zomer) vakantie met zijn twee. Dit keer naar Luxemburg, we hadden plannen om verder weg te gaan maar als we toch eerder naar Canada moesten voelden wij ons er net zo prettig bij als we een aantal dagen nodig zouden hebben om daar te komen.

Heerlijk met de tent op pad, auto volgeladen fietsen achterop en camping geboekt. In 6 uurtjes rijden arriveren wij dan ook al op de camping in Luxemburg. De zon schijnt en de temperatuur is heerlijk met 27 graden. Snel de tent opzetten en alles uitpakken. Het genieten kan beginnen.

Eigenlijk hebben we voor deze vakantie weinig uitstapjes gepland, normaal gesproken weten we eigenlijk voor vertrek al wat we zouden willen doen, maar dit keer lukte ons dat niet. We denken te vol in ons hoofd om daar mee bezig te zijn.

Maar we hebben de fietsen mee en het is hier behoorlijk vlak om naar de dorpjes rond de camping te gaan. Dus fietskleding aan bidons gevuld lekker op pad.

Na ruim een week heerlijk genoten te hebben in Luxemburg, gingen we rustig aan terug naar Groningen om nog even een paar dagen in Limburg te verblijven. Aangezien het weer nogal zou veranderen (van 30 graden en draag, naar 20 graden met regen) hebben we dit keer een tent gehuurd. Net wat meer luxe en geen gedoe met je eigen tent nat mee terug nemen in de auto.

En dat was toch nog even een verschil in weer, de lange broek moest aan en de fietsen zijn niet van stal geweest. Lekker naar Maastricht geweest, bijna nog figurant geweest in de serie flikken Maastricht, en heerlijk geluncht. Nog naar Aken geweest en Maasmechelen Village en de vakantie zit er weer op. Nou niet helemaal we hebben nog lekker een week thuis om daar nog even lekker aan te rommelen.