De vorige keer kon je al zien dat we druk aan het verven waren in de babykamer. Nu dat klaar is kunnen de volgende spulletjes gehaald worden. En dan kom je in de wereld van babywinkels.

Wat een aanbod, wat heb je nodig, wat wil je wel en wat wil je vooral niet. Maar ook wat vindt je nou echt mooi voor de kamer. Je hebt veel van die standaard kamertjes bij de babywinkel waar je uit kan kiezen, maar vreemd genoeg konden wij het daar niet vinden. Ja wat ga je dan doen. We moesten toevallig nog wat bij de Ikea halen en dan ga je toch anders door de Ikea dan normaal. We waren er al achter dat we niet voor een kinderkast gingen omdat we die eigenlijk niet mooi vonden, maar dat het uiteraard een PAX kast van de Ikea moest worden. Maar tijdens het lopen door de winkel, zagen we al snel een heel mooi setje van bedje en commode voor de kinderkamer die we wel mooi vonden. Wat foto’s van gemaakt en onthouden, we wouden nog bij een andere winkel kijken namelijk.

Maar nadat we bij de andere winkel geweest zijn, waren we het er wel over eens dat het die van de Ikea moest worden. Dus gelijk maar door om alles op te halen, nog even snel een aanhanger ophalen en ondertussen online besteld en klaargezet door de Ikea. Scheelt weer door de winkel te moeten en daarna nog in het magazijn.

Het in elkaar zetten zit erop en het begint nu echt een kamer te worden.
Maar wat hebben we nu nog meer nodig, de lijstjes online worden geraadpleegd en ons lijstje wordt gevuld.

De kinderwagen en autostoeltje. Ook weer twee belangrijke dingen die je nodig hebt. Dus op naar de babywinkel. We vonden het in elk geval belangrijk dat de kinderwagen goed op hoogte kan voor onze lengte (zijn allebei boven de 1,90m) dus dat was het eerste uitgangspunt. Door de winkel lopend hadden we gelijk al 1 op het oog waar we de kleur echt fantastisch van vonden.
Wat meerdere kinderwagens naast elkaar gezet die we mooi vinden en op de hoogste stand gezet voor ons als vader. Daar vielen eigenlijk gelijk al een paar af, die gewoon te laag zijn voor ons en wij krom achter lopen. Na nog twee over te houden, is de keus op onze favoriet vanaf het moment dat we binnen kwamen gevallen. Dus die kunnen we gaan bestellen en in september gaan ophalen.

Maar nog geen 3 weken later is daar het belletje al van de babywinkel dat de kinderwagen al binnen is. Ja dan kunnen wij ook niet wachten tot september om hem dan pas op te halen. Dus zet hem maar in elkaar we komen hem deze week nog ophalen is het antwoord.

En dan komen daarna alle andere kleine spulletjes nog. Kleding, flesjes, hydrofiele doeken en alle andere accessoires. Maar die delen we hier niet, want dan kunnen jullie raden wat het gaat worden.

De drie weken zijn omgevlogen en het was supergezellig met elkaar. Je leert elkaar nog beter kennen doordat je continu bij elkaar bent. Zoals we eerder schreven waren wij overdag aan het werk en later op de dag konden we met elkaar weer leuke dingen doen.

Tasha is met haar vriend en dochter ook nog voor een aantal dagen naar Parijs geweest. Dit gaf ons ook wat extra tijd om weer te gaan werken en de laatste dagen dat ze terug is in Nederland vrij te nemen. We willen namelijk ook zoveel mogelijk dagen bewaren voor als de kleine er is.

De laatste dagen vliegen om, een dag naar Lauwersoog stond nog op de planning, heerlijk weer en ook het zicht op Schiermonnikoog viel niet tegen. Uiteraard een visje eten met elkaar.

En dan is alweer de laatste dag aangebroken. Nog lekker rustig met elkaar opstarten om vervolgens de auto in te stappen op weg naar Schiphol. De 3 weken zijn voorbij gevlogen en het voelt vreemd om nu toch weer ver van elkaar vandaan te zijn. Je hebt dan weer contact via FaceTime en uiteraard berichten sturen. Dan is Canada toch weer ver weg.
Met een groepsfoto en een enorme knuffel nemen we afscheid, om elkaar in november snel weer te zien.

Zoals we de vorige keer al schreven hebben wij de 20 weken echo gehad en heeft de verloskundige de juiste romper ingepakt.
Met wat lekkers op tafel was het dan eindelijk zover, we konden het pakketje uit gaan pakken. Met zijn 3 zitten we aan tafel en Tasha haar vriend zit klaar om te filmen.

Daar gaan we dan het pakje gaat open en daar is het rompertje met “hemmelig” erop. Super enthousiast (al maakte het ons totaal niet uit wat het zou gaan worden) dat we weten wat het gaat worden nu, je kan nu toch gerichter wat dingetjes gaan kopen voor de kleine. En ook voor de kinderkamer, al waren we daar al mee gestart en is die neutraal.

Nu hadden jullie gehoopt dat we bekend zouden maken wat het wordt, waarschijnlijk heb je het woord “hemmelig” ook al even via Google opgezocht. Maar dit is nog een geheim. Een aantal mensen dicht om ons heen weten wat het wordt, maar voor de rest blijft het een geheim tot de geboorte.

Zoals in onze vorige blog te lezen was, hebben wij in Nederland de 20 weken echo staan. Alle andere echo’s zijn we ook bij aanwezig geweest, alleen was dit altijd via FaceTime. En voor elke echo waren we zenuwachtig, maar voor deze ook enorm.

Daar zitten we dan in de wachtkamer te wachten. De tijd tikt voor je gevoel nog langzamer en dan zijn we aan de beurt. We lopen met zijn drieën naar binnen, de verloskundige stelt nog wat vragen van te voren en dan is het moment daar. Het eerste waar we altijd naar zoeken is of je het hartje kan zien en horen. Dat was gelukkig het geval en dan kijk je toch wat rustiger naar de echo. De kleine lag lekker rustig met de benen over elkaar, het was voor de verloskundige dan ook moeilijk te zien wat het geslacht zou zijn.

Na wat heen en weer bewegen en hoesten begon de kleine zich een beetje te verplaatsen en kreeg de verloskundige duidelijker zicht op het geslacht. We hebben voor mijn gevoel ruim 10 minuten de echo gehad en een goed beeld van de kleine gekregen. Alles zag er perfect uit, met alles erop en eraan.

Nu hadden wij natuurlijk nog wat speciaals gekocht om samen het geslacht te ontdekken. Het was niet de bedoeling dit bij de verloskundige al te weten te komen. Zij had dan ook de taak om het juiste rompertje in de envelop te stoppen. En de andere diep onder in de tas terug te stoppen. Dus wij weer op de gang wachten totdat dit gelukt was. En dit duurde (hoe kan het ook anders) voor ons gevoel heel lang. Maar daar was dan het pakketje en de tas. We kregen nog allerlei extra tasjes mee wat goed van pas komt als aanstaande ouder. En een boek wat we van haar mogen lenen over de zwangerschap. Maar ook dat we altijd mogen bellen als er wat is, dat is echt superfijn.

Vol enthousiasme gingen we de deur uit, om snel nog even wat lekkers te halen voor de gender reveal.

Het is al weer een paar weken terug dat onze draagmoeder in Nederland was, maar de weken gaan snel en er valt nog veel te regelen voordat de kleine komt.

Op naar Schiphol, intussen is onze draagmoeder met haar vriend en jongste dochter al in het vliegtuig gestapt naar Nederland. Om 3 weken Europa te ontdekken. Na een enorme rij bij de douane konden ze eindelijk de koffers halen die al klaar lagen op de band. Daar zijn ze dan, wat super dat ze in Nederland is en we kunnen laten zien waar wij wonen en waar de kleine straks gaat opgroeien.

Ondertussen lopen we naar de auto en zitten we te bedenken of alle bagage wel in onze auto gaat passen, als het niet lukt moet iemand maar met de trein terug. Maar na wat passen en meten en de wielen van de kinderwagen op schoot past alles net en gaan we volgepakt onderweg naar Groningen. Ze hadden een nachtvlucht gehad en waren eigenlijk nog ontzettend moe, logisch dit hadden wij ook met de nachtvlucht. Eerst wat bijkletsen in de auto en daarna hebben ze even heerlijk de ogen dicht kunnen doen.

Aangekomen in Groningen gaan we eerst samen eten, om ze daarna bij de B&B bij ons om de hoek even te laten bijkomen. De volgende dag zijn we in de middag aan de wandel gegaan even onze buurt ontdekken en richting ons huis gelopen. Een kleine stop in de speeltuin voor de jongste dochter kon uiteraard niet ontbreken.

De eerste week verblijven ze in Groningen, om daarna een aantal dagen naar Parijs te gaan. We hebben de stad Groningen samen ontdekt, met natuurlijk de kaaswinkel op het programma. In het stadje waar Tasha (onze draagmoeder) woont is ook een dutch store die kaas verkoopt, waar ze ook regelmatig kaas kopen. Maar nu natuurlijk hier in Nederland.

Veel van de Stad en omgeving laten zien, we zijn ook even bij Daan zijn moeder op de koffie geweest om kennis te maken. De dagen vliegen eigenlijk om (wij moesten deels ook aan het werk).

Maar wat in de tweede week (doordat ze iets later naar Parijs gingen) ook op het programma stond was de soort van 20 weken echo. We hadden bij een bevriend iemand van ons een echo op de planning staan om het geslacht van de kleine te weten te komen. We wouden er eigenlijk een speciaal moment van maken, iets met cup-cakes met een roze of blauwe vulling, maar dit leek nogal moeilijk om op korte termijn en op een maandag geregeld te krijgen.

Lopend door de Stad andere ideeën bedenken om het toch speciaal te maken. Nog een aantal bakkers binnen geweest, maar helaas dat lukte ook niet. Uiteindelijk naar het forum en daar twee rompertjes gekocht van een “wichtje” & “jonkje”.

Dus maandag 11 uur zitten wij klaar voor de echo…….

Inmiddels zijn we de 16 weken zwangerschap gepasseerd en begint het bij ons ook steeds meer in te dalen dat we eind dit jaar gewoon vaders zijn. De eerste weken waren ontzettend spannend, je hoopt dat alles goed gaat (uiteraard nu ook nog) maar je leeft toch wel een beetje van dag tot dag.

We hebben het er ook steeds meer met elkaar over, ook hoe gek het eigenlijk is. Ons leven is nu (nog) niks veranderd dan voor de terugplaatsing. Wel wetende dat er natuurlijk een kleine aankomt, maar wij hebben niet de fysieke lasten die een vrouw heeft tijdens de zwangerschap of waar de partner mee te maken heeft.

Dus toch maar eens naar een babywinkel geweest om inspiratie op te doen, en wat meer te verdiepen in de wereld van die babywinkels. Want er gaat nogal een wereld voor je open in zo’n winkel. Achter een kinderwagen lopen, een autostoeltje, de kinderkamer zelf noem maar op.

Maar laten wet bij het begin beginnen en dat is de kinderkamer, wat willen we met de muren en gordijnen. Behang, kleurtje op de muur of laten we het zoals het nu is. Al snel waren we het erover eens dat de muur wel een kleurtje kon gebruiken, al dat gedoe met behang hebben we allebei geen zin in.
Dus op naar de bouwmarkt en de kleurtjes gaan bekijken. Aangezien we de kamer neutraal willen maken, geen blauw of roze, maakt dat de keus weer iets makkelijker.

Het afplakken en aan de slag met kwast en roller kan beginnen. Hieronder het resultaat.

Afgelopen woensdag was Daan jarig en mocht hij 32 kaarsjes uitblazen. We hebben het niet groots gevierd (we moesten toch werken) maar wel een moment om even bij stil te staan. Maar ook weer een mooi moment om een blog te schrijven, want dat is wel even geleden. We kregen al regelmatig de vraag hoe het met ons gaat en of er al nieuws uit Canada was. Hier waren wij inderdaad de laatste tijd behoorlijk stilletjes over.

Het was ook eigenlijk wel een bewuste keuze van ons om wat stiller te zijn op onze blog. We hebben namelijk rond de kerst/ nieuwjaarsperiode veel moeten regelen op juridisch gebied, het contract met onze draagmoeder. Welgeteld 36 kantjes vol geschreven met allerlei afspraken die je met elkaar moet maken. Allemaal in het Engels en ook nog eens twee uur via Facetime met onze Canadese advocaat doorgenomen. Dus dat was een pittige klus. Maar alles om weer verder te komen in het proces.

Want op 4 maart dit jaar hebben wij een terugplaatsing gedaan van een embryo. Wat een enorme mijlpaal is dit. We zijn hier live (via Facetime) bij aanwezig geweest en hebben dit moment met elkaar kunnen delen. Hoe onwerkelijk maar ook hoe mooi is het dat we dit kunnen delen met onze draagmoeder. Dit was het moment dat de spanning verder begon op te bouwen en je elke dag aan het aftellen bent tot een volgend moment waarop je iets meer hoopt te weten. We hebben elke dag contact met onze draagmoeder, maar die bevestigende moment zijn dan wel fijn. De eerste was een week later, de 2 zwangerschapstesten die onze draagmoeder had gedaan sloegen positief uit. We konden ons geluk niet op, maar we bleven de dagen tellen die voorbij gingen weer naar de volgende milestone. Die was alweer een week later, waarop weer de zwangerschapstest tevoorschijn werd gehaald en deze nog duidelijker aangaf dat we zwanger zijn.

Op het moment van terugplaatsen is ons kindje 6 dagen oud. Dus we moesten nog wel even wat weken vooruit tot de eerste echo van 6 weken. Elke week voelde voor ons weer als een opluchting, weer een week verder. En na de weken te hebben afgeteld was het dan zover, onze eerste 6 weken echo. Onze draagmoeder heeft lang moeten wachten tot ze eindelijk aan de beurt was. Dit was voor ons ook zenuwslopend, wij zaten er klaar voor om dit moment ook weer met elkaar te delen. Wat kunnen uren dan lang duren. Eindelijk zijn we aan de beurt en Facetime komt er weer bij. Ondanks de afstand die er is blijft het een gaaf moment om hier bij te zijn. De kleine te zien en het hartje te zien kloppen. Alles goed en op naar de volgende 10 weken echo.

De spanning blijft enorm bij ons, je hoopt zo dat het goed gaat, maar je blijft ook voorzichtig voor jezelf. Het is ook wel lastig ons leven veranderd op dit moment nog helemaal niet. We gaan gewoon naar ons werk, gaan gewoon sporten en doen al onze dingen die we daarvoor ook gewoon doen. Nu alleen wel in je achterhoofd hoe zou het met de kleine gaan.

Dan komt het moment van de 10 weken echo. Weer lang moeten wachten voor onze draagmoeder aan de beurt is. Ondertussen lopen we continu met elkaar te appen, waarom duurt het zo lang, kunnen ze niet opschieten etc. Maar na een tijdje weer gewacht te hebben zijn we aan de beurt. Het resultaat van de 10 weken echo: alles ziet er goed uit, tot over 2 weken.

Dan is het 8 mei, de verjaardag van Daan en staat in de middag (Nederlandse tijd) de 12 weken echo gepland. We zouden voor Daan zijn verjaardag uit eten gaan, maar die hadden we expres al wat later op de avond gezet. We zaten al weer even te wachten en met elkaar te appen hoe het ervoor staat in Canada. Onze draagmoeder was wel klaar met het zitten en hoopte dan ook snel aan de beurt te zijn. Na anderhalf uur wachten waren we dan eindelijk aan de beurt. Facetime weer aan en op zoek naar de baby.

En ja hoor, daar is de kleine met een kloppend hartje. Wat weer een opluchting, het blijft natuurlijk tijdens de hele zwangerschap spannend, maar dit voelde wel even goed.
We zijn namelijk 12 weken zwanger!!!

Wat een nieuws en fijn dat het hartje klopt. Nu was het alleen nog even wachten op de dokter aangezien ook alle tests zijn afgenomen, dus ontzettend benieuwd naar de uitslagen hiervan. Maar gelukkig zien alle uitslagen er goed uit en zijn er geen bijzonderheden met onze kleine. Zo’n fijn nieuws, wij konden ons geluk niet op.
Inmiddels zijn we al weer wat dagen verder en zijn we vandaag iets meer dan 12 weken zwanger. En willen we dit ook graag met jullie delen. Velen hebben gevraagd hoe het met ons ging en vonden het angstvallig stil. Hoe lastig was dit ook voor ons om het zolang stil te moeten houden. Je wilt het eigenlijk van de daken schreeuwen.

Voor nu is het wachten op de volgende echo en blijven we duimen dat het goed gaat. Als alles goed gaat, kunnen we in november onze kleine in de armen sluiten. Wij kunnen niet wachten.

Zo daar zit ik dan, de laatste blog aan het schrijven van 2023. En wat is het ook weer een jaar geweest voor onze kinderwens. Daarom een korte terugblik op afgelopen jaar, maar ook een voorzichtige blik op 2024.

In het begin van het jaar schreef ik de blog over ons 7 jarig jubileum. Nu alweer bijna 8 jaar. Onze eerste ontmoeting, maar ook het bespreken van onze kinderwens. Ook zijn er een aantal blogs geweest dit jaar over hoe het ervoor staat. Maar ook hebben wij andere stellen mogen helpen met een luisterend oor bieden, advies geven, maar ook ideeën en ervaringen uitwisselen.
Eigenlijk ook precies wat ons doel is met de blog, andere stellen informeren over dat een kinderwens als mannenstel wel mogelijk is. We worden regelmatig benaderd via onze website of onze instagram pagina.

Zo hebben we een mannenstel op visite gehad die graag hun verhaal wouden delen, en onze ervaringen. Zij stonden nog wat meer aan het begin van hun kinderwens, het uitzoeken van een eiceldonor en alle stappen die aan de voorkant nog geregeld moeten worden. Voor ons eigenlijk ook wel weer reminder van hoe ver wij eigenlijk zijn, maar ook wat we allemaal ondernomen hebben om zover te komen.

Maar deze gesprekken doen we niet alleen maar fysiek, ook regelmatig hebben we een teams meeting met een ander stel. Het is superfijn om dit met elkaar te kunnen delen. Er zijn (uiteraard) meer stellen die ook druk bezig zijn, en het is fijn dit ook met elkaar te kunnen delen. Laatst las ik een blog van een ander mannenstel (die aan het begin van het traject staan) en zij gaven aan hoe moeilijk het is om alles uit te zoeken, waar begin je, zijn er andere mannenstellen die hier tegen aanlopen, kan ik met ze in contact komen etc. Allemaal begrijpelijk en er zou eigenlijk wel meer aandacht hiervoor mogen zijn om juist op deze manier met elkaar in contact te komen. (wie weet iets voor het nieuwe jaar).

Ook zijn wij in het afgelopen jaar een aantal keer benaderd om mee te doen aan een onderzoek voor mannenstellen die een kinderwens hebben. Een paar weken terug hebben wij bijvoorbeeld nog aan zo’n onderzoek meegedaan. In dit onderzoek werden verschillende vragen gesteld over onze kinderwens, maar ook de keuzes die wij gemaakt hebben. Waarom hebben wij juist voor draagmoederschap gekozen, en er zitten ook regelmatig vragen tussen waarvan je denkt: ja waarom hebben wij eigenlijk deze keus gemaakt. Even over nadenken en dan komt je gevoel wel naar boven van waarom wij deze keus gemaakt hebben.

En dan een vooruitblik naar 2024.
Waar staan we nu eigenlijk? In onze laatste blog schreven wij over onze ontmoeting in Canada met Tasha, haar vriend en hun twee dochters. Als we eraan terugdenken krijgen we weer kippenvel van hoe mooi en speciaal dit weekend is geweest met zijn vieren. Tasha zat op dat moment midden in haar medische screening, dus eigenlijk ook wel weer spannend, wat gaat er nu komen, waar moeten we aandenken. Maar ook veel kunnen spreken over hoe wij en zij het voor elkaar zien tijdens de zwangerschap, bevalling, maar ook hoe is het als de kleine er straks is en wij nog niet naar Nederland terug kunnen. Allemaal zaken waar je rekening mee moet houden en we gelukkig op één lijn liggen met elkaar. Op zulke momenten voelt het extra bijzonder, je kende elkaar voorheen niet en gaat iets speciaals met elkaar doen.

Inmiddels is de medische screening sinds een aantal dagen binnen en het resultaat is positief. Dat betekent dat we aan de slag kunnen met de juridische stukken van onze Canadese advocaat. Het is ook maar goed dat we vakantie hebben deze weken, want het contract beslaat maar liefst 35 pagina’s om door te lezen. Even aan de bak dus.

Als alles getekend is door alle partijen, zal er binnenkort een afspraak plaats vinden in onze IVF kliniek in Canada voor een terugplaatsing van één van onze embryo’s. Ook dit moment is weer zo spannend, elke keer als we er aan denken krijgen we een kriebel in onze buik en enorme enthousiasme en hoop dat het gaat lukken.
Mocht het zover zijn, houden wij jullie uiteraard op de hoogte.

Nou voor nu laat ik het hier eerst bij, ik dacht even een korte heads-up blog te schrijven. Maar hij is toch langer geworden dan gedacht.
Wij willen iedereen fijne feestdagen wensen en een mooi 2024. En hopelijk vieren wij volgend jaar kerst met onze kleine.

Tot volgend jaar!!

Zo onze eerste dagen vliegen voorbij. Wat is het toch heerlijk hier in Algonquin Park. Na een nacht rond de Airport geslapen te hebben, konden wij de huurauto ophalen. Een lekker groot model, want een kleine auto in Canada, dat kan echt niet :J.

We verblijven de eerste week in Algonquin Park een heerlijke omgeving waar de natuur enorm is. Veel wandelingen gemaakt en ook lekker kunnen relaxen van alle drukte van ons werk. En rustig aan de spanning opbouwen om komend weekend onze draagmoeder in het echt te zien.

Mocht je naar Canada gaan en in de buurt zijn van Algonquin is het zeker de moeite waard om hier te verblijven. Wij hadden ons hier nog wel een week kunnen vermaken. Zoveel rust en ruimte, heerlijke wandelingen maken, maar je kan ook heerlijk fietsen. Zowel vlak als ruigere mountainbikeroutes. Helaas zijn wij hier niet aan toe gekomen.

En dan is de tijd alweer om in Algonquin Park en gaan we door naar Niagara Falls. En daar ontmoeten we ook onze draagmoeder, haar vriend en 2 dochters. Hoe spannend, ondanks dat we elkaar al een jaar kennen, veel app contact en videogesprekken, is het toch spannend om elkaar te zien. Wij zijn al op tijd in Niagara Falls het verkeer rond Toronto viel enorm mee en konden goed doorrijden. Dus we hadden nog even tijd voor onszelf voordat Tasha zou arriveren.

Het appje komt binnen Tasha is gearriveerd in Niagara Falls. Ze gaan zich even installeren en daarna gaan we met zijn allen uit eten in de stad. Het gaat gebeuren.
We zien elkaar op de parkeerplaats, we rennen naar elkaar toe en er volgt een knuffel. Hoe fijn is dit, we hebben hier met elkaar zolang op zitten wachten (stiekem) en nu gebeurt het toch echt. De klik is al net zo goed als tijdens onze gesprekken over de app en via FaceTime. De laatste keer hebben we 3 uur met elkaar op beeld gebeld en de tijd vloog voorbij.

In Niagara Falls samen gegeten en het voelt alsof we elkaar al jaren kennen. Haar vriend hebben we de laatste keer voor het eerst online gezien en kort even gesproken. Maar hier in Niagara Falls voelt het alsof we elkaar ook al heel lang kennen. Dus de gesprekken gaan heerlijk.

Later meer over de ontmoeting.

Zo daar zijn we weer. Het is even geleden dat we wat gepost hebben. Onze draagmoeder zit midden in de medische screening en het is wachten (voor ons gevoel natuurlijk veel te lang) op de laatste uitslagen.

Nu hebben we eerst lekker vakantie en er staat echt een geweldige trip op ons te wachten. We gaan rondtrekken door Oost-Canada. Vorig jaar zijn we een week voor “zaken” naar Toronto geweest en hebben verder weinig bezocht buiten de stad. Dus wij vonden het wel gaaf om meer te ontdekken van het land.

We gaan zoals gezegd een mooie rondreis maken, we gaan langs Algonquin Park, Niagara Falls, Rockport, Montreal en Ottowa. Klinkt als een gek rondje, maar dat heeft er mee te maken dat we ondertussen ook onze draagmoeder gaan bezoeken en samen een weekend gaan doorbrengen in de Niagara Falls.