Het is al een tijdje wat rustiger op onze blog. Dat wil zeker niet zeggen dat we stil zitten. Op dit moment gebeurd er veel, een medische en psychologische screening van onze draagmoeder. We zijn bezig met de advocaten om alle papieren op orde te krijgen. Al met al veel werk wat moet gebeuren om onze volgende stap te kunnen zetten in het proces.

Hierdoor hebben we al een tijdje geen blog geplaatst. We zullen jullie zeker bij nieuwtjes op de hoogte houden. Voor nu hebben we veel contact met onze draagmoeder eigenlijk wekelijks. Dat contact verloopt super goed en we hebben de volste vertrouwen in elkaar. Zeker om verder mee te gaan bouwen samen.

Voor nu is dit hem eerst weer, we houden jullie op de hoogte.
En voor de tussentijd kunnen jullie ook eens op onze pagina kijken met verschillende linkjes. Hier hebben we een nieuwe aan toegevoegd, o.a. Colorful2b, een webshop voor regenbooggezinnen met leuke (kraam)cadeautjes

Zoals jullie in onze vorige blog hebben kunnen lezen gaan we een wat rustigere tijd in waarin we onze draagmoeder beter kunnen leren kennen. Dit heeft ook even weer tijd nodig voor de volgende stap ingaan. Maar het contact wat we hebben gaat nog steeds supergoed en zodra er nieuws te melden is zullen wij dat zeker met jullie delen.

Dit keer dan ook een iets andere blog, zoals jullie al aan de titel hebben kunnen lezen. Geduld, enthousiasme, teleurstelling, onzekerheid. Allemaal gevoelens die wij tijdens dit traject hebben gehad. Onlangs had ik een gesprek over ons traject met een vriend van ons en die gaf aan hoeveel geduld wij hebben en hoe positief wij daar ook mee om weten te gaan.

Geduld: het vermogen om moeilijke omstandigheden met kalmte te verduren.

Je gevoelens gaan alle kanten op tijdens het proces. En geduld heb je zeker nodig, onze kinderwens is groot en hierdoor wil je eigenlijk ook snel naar het einddoel. Aangezien wij samen niet zwanger kunnen worden, weet je dat het wat langer zal gaan duren. Hier komt geduld dus al om de hoek kijken.

Maar ook bij onze enthousiasme dat we bijvoorbeeld met onze eiceldonor zijn gekoppeld komt geduld ook weer om de hoek kijken. Zij moet medisch gescreend worden, wij moeten medisch gescreend worden zodat er geen afwijkingen kunnen ontstaan voor het tot stand komen van de embryo’s.

“Geduld is een schone zaak” deze uitdrukking is ook zeker belangrijk in het proces van onze kinderwens. Belangrijk is om het doel voor ogen te houden en de hobbels die je tegenkomt te aanschouwen en kijken hoe je deze hobbel kan overwinnen. Uiteindelijk kom je daardoor bij je einddoel. Wij zijn een heel eind nu en er zullen zeker nog hobbels genomen moeten worden en de emoties in de titel zullen dan ook zeker nog voorbij komen.

Vandaag zijn Daan & ik (Jeroen) 7 jaar samen. Wat is de tijd voorbij gevlogen en wat hebben we veel gedaan samen. Ook met de kinderwens die we beiden hebben zijn we al een heel eind. En de finish (de geboorte van ons kind) lijkt ook steeds dichterbij te komen.  

Maandagavond 15 januari, na mijn werk hadden Daan & ik afgesproken bij Daan thuis. We zouden samen wat gaan eten. Na 2 weken app contact, waarbij Daan voor zijn studie in Duitsland zat, was het voor ons beiden tijd om fysiek af te spreken. Daan had voorgesteld om bij hem te komen eten, de liefde gaat dan toch door de maag. Na mijn werk op de fiets naar Daan, nerveus en enthousiast tegelijk. Daan staat buiten al te wachten we begroeten elkaar ik zet mijn fiets neer en dan, wat doe je eigenlijk op zo’n moment. Voor ons was dat een knuffel en gingen naar boven.  

Tijdens het eten over van alles gekletst, nog meer dan wat we op de app al deden. Het was dan ook een gezellige ontspannen avond. In de weken erna spraken we steeds vaker af en ons app contact bleef ontzettend leuk, dit kon hem wel eens zijn dacht ik.  

Tijdens onze vervolg dates kwam het gesprek eigenlijk ook wel snel op een kinderwens. Deze bleken we beiden te hebben. Het hoe en wat hadden we allebei nog geen idee van, maar dat hij er is was voor ons beiden duidelijk. Het was eigenlijk ook wel een deal breaker als dit niet zo zou zijn. Maar gelukkig hadden we deze beiden.  

Nu zijn we 7 jaar verder, schrijven we een blog, zijn te gast geweest in een podcast, hebben een eigen huis en wat nog meer. We zijn ontzettend gelukkig samen. En in een rollercoaster voor onze kinderwens. Niet wetende tijdens onze date waarin we aangaven een kinderwens te hebben het mogelijk ook nog gaat lukken als mannenstel. Tuurlijk hebben wij onze up & downs gehad hierin, waarbij wij ons af vroegen of het ons ooit wel gaat lukken.  

Op naar de komende jaren waarin wij hopelijk onze kinderwens in vervulling zien gaan.  

Het is een tijdje rustig geweest op onze blog. We kregen al vaker de vraag of alles goed gaat.  
En om gelijk maar met de deur in huis te vallen, ja het gaat zeker goed.  

In de afgelopen periode hebben we veel contact gehad met onze draagmoeder en hebben dit nog steeds. Je probeert een band met elkaar op te bouwen. Maar je bent ook aan het kijken of je over bepaalde onderdelen tijdens de zwangerschap dezelfde gedachte hebt.  

We hebben het bijvoorbeeld gehad over borstvoeding, contact na de zwangerschap, de bevalling zelf, noem maar op. Zeer belangrijk om dit met elkaar te bespreken en het hier van te voren eens over te zijn. Gelukkig zitten wij hier met elkaar op dezelfde lijn, dus dat scheelt enorm.  

Het contact gaat dus super goed, we hebben ook een kerstkaart naar haar toe gestuurd. We zijn zo ontzettend blij met haar en hoe het nu gaat.  

Maar hoe gaan we nu verder? 
In de komende maanden zal zij door de medische screening gaan, ook moet het juridische gedeelte geregeld worden. Maken we duidelijke afspraken, moeten we een aantal onderwerpen nog bespreken met elkaar. Dit zullen we in de komende weken allemaal gaan ontdekken.  

Er zal zeker niet elke week een blog online komen, maar zodra er weer nieuws is zullen we dit zeker melden. En blijf gerust vragen.  

Het is inmiddels alweer 3 weken geleden dat we onze blog schreven met “breaking news”. Drie weken die ook voorbij zijn gevlogen. Normaal gesproken heb je 10 dagen de tijd om aan elkaar te wennen en een keus kan maken of je met elkaar door wilt gaan. Maar het is ook belangrijk om goed met elkaar gesproken te hebben en ook zeker te weten dat je die klik gaat hebben met elkaar. 

We hebben ondertussen met elkaar een whatsapp groep aangemaakt en zijn begonnen met het chatten. Best wel gek om met elkaar te gaan appen, dus je begint met de koetjes en kalfjes. Hoe is het weer bij haar, hoe is het weer bij ons. Het voelt eigenlijk alsof je met elkaar aan het daten bent. Nadat zij van haar dochter bevallen is gaf ze na een week aan, graag met ons te willen skypen. 

Daar zit je dan te wachten op het skype gesprek. Het eerste gesprek was samen met de coördinator van CFC om het gesprek ook op gang te houden. Super fijn om zo het eerste gesprek met elkaar te hebben. En de klik is er ook. 

De dagen erna blijven we met elkaar appen en gaan we samen ook wel wat vragen stellen over het proces en hoe we bijvoorbeeld kijken naar borstvoeding. 

We merken dat de vragen die wij, maar ook zij heeft, we wel op één lijn liggen met elkaar. 

Vrijdag hebben we ook weer met elkaar een skype gesprek gehad, dit keer zonder de coördinator. Onzeker of je het gesprek op gang kan houden met elkaar. Maar dit was helemaal geen probleem. We hebben ruim een uur met elkaar kunnen kletsen. Uiteraard ook over luchtige onderwerpen, maar ook over hoe we het proces tijdens de bevalling met elkaar willen ervaren. 

De komende weken gaan we elkaar nog meer leren kennen, zij moet uiteraard ook eerst bijkomen van haar bevalling. Ondertussen gaat het proces starten met onze ivf kliniek of zij medisch ook gezond is voor het traject. Daarna gaat het juridische proces starten. Nog zeker weer wat hobbels te gaan, maar we hebben echt weer een stap vooruit gezet richting onze kinderwens. 

Hoe staat het ervoor, zijn er ontwikkelingen, hebben jullie al wat gehoord?

Veel vragen die we de afgelopen tijd hebben gekregen over onze kinderwens. 

Supertof dat iedereen ook zo nieuwsgierig is naar hoe het gaat en of er ook vordering in zit. 

Het is dan ook wel wat rustig geweest op onze blog. We gebruiken de blog om het ook echt te hebben over hoe het gaat omtrent onze kinderwens of artikelen die wij tegenkomen over dit onderwerp. 

Nu eerst even een klein verhaaltje hoe de afgelopen tijd is geweest en wat er gebeurd is. 

Na onze laatste blog waarin we vertelden dat we op zoek zijn naar een draagmoeder hebben we meerdere profielen ontvangen. Hierin hebben wij telkens de afweging gemaakt of de draagmoeder die we doorgestuurd krijgen past bij wat wij zoeken. 

We hadden voor ons zelf een aantal criteria opgesteld wat wij belangrijk vinden voor de draagmoeder en baseren daarop ook of een profiel wel of niet bij ons past. 

Als wij beiden vinden dat een profiel bij ons past, zorgen wij voor een persoonlijk verhaaltje die onze agency mee kan sturen als introductie naar de potentiële draagmoeder. 

En dan?

Dan is het wacht en voor ons gevoel heel lang wachten. Je krijgt de mail terug van de agency dat wij worden voorgesteld bij de draagmoeder. Maar wij zijn natuurlijk niet de enige die reageren op profielen. Dus er worden meerdere profielen naar de draagmoeder gestuurd. Zij kan dan zelf kiezen bij welk koppel wat gereageerd heeft zij zich prettig bij voelt en draagmoeder voor wil zijn. 

Als zij voor een ander koppel kiest hoor je dit niet, je krijgt eigenlijk geen reactie terug. Als je dus niks hoort heeft ze niet voor ons gekozen. Super lastig en dat maakt ons ook wel onzeker. Hebben we iets geks in ons profiel staan, zijn we geen leuk koppel, is ons filmpje gek, noem maar op er gaat van alles door je hoofd. 

Gelukkig stelde onze agency voor om ons profiel op een besloten pagina te zetten, waar draagmoeders ons profiel kunnen beoordelen en tips kunnen geven. We hebben alleen maar positieve reacties gekregen, dus dat gaf ons weer moed om verder te gaan. 

Maar nu, is er breaking news?

Nou er is zeker wel wat nieuws te melden. Afgelopen woensdag hebben wij gereageerd op een profiel waar wij enthousiast van werden. Dus wij in de pen, een persoonlijk verhaaltje terug mailen die toegevoegd kan worden bij ons profiel en filmpje. En nu wachten of we dit keer wel reactie krijgen. 

We liggen al in bed en eigenlijk klaar om te gaan slapen en dan gaat de telefoon. Wie belt er nu op dit tijdstip, er moet iets aan de hand zijn met iemand. En dan zie je de landcode van Canada op je telefoon staan. Je hart slaat nog een keer over, wie belt er en waar gaat het over. 

Onze case coördinator aan de lijn. De draagmoeder van het profiel waar we die middag op hebben gereageerd wil graag ook met ons kennismaking. Super verbaasd gaan we door het gesprek met onze coördinator over welke stappen er nu genomen gaan worden. 

Nu een aantal dagen en 8 mails verder wat er nu staat te gebeuren zal er in de komende week een kennismakingsgesprek tussen ons en de draagmoeder plaats gaan vinden. 

We hebben 10 dagen de tijd om elkaar te leren kennen en kijken of we dit traject verder met elkaar in willen gaan. Het kan dus ook betekenen dat we geen klik met elkaar hebben en besluiten niet verder met elkaar te gaan. Dan begint onze zoektocht weer opnieuw. 

Maar het is ontzettend belangrijk dat je wel die klik met elkaar gaat hebben. Je gaat toch een band opbouwen in de komende periode en ook zeker tijdens de zwangerschap. En je weet nooit hoe de band zich verder uit gaat bouwen na de zwangerschap. Wij hebben altijd gezegd tegen elkaar dat wij open naar ons kind(eren) zullen zij over dit traject wat wij doen. Dus wij staan zeker open voor contact na de zwangerschap, het is geen verplichting van ons de draagmoeder moet hier uiteraard ook voor open staan.

Echt weer een mijlpaal in ons traject. Het duurt voor je gevoel lang voordat er weer een volgende stap is en eerlijk gezegd waren we liever gisteren zwanger dan vandaag. Maar ja dat is wat lastig in ons geval, dus doen we er alles aan om het toch voor elkaar te krijgen.

We krijgen regelmatig de vraag hoe het er op dit moment voor staat. Mensen om ons heen zijn altijd super geïnteresseerd wat wij ook fijn vinden. Maar waar staan we nu eigenlijk?

Er is sinds onze trip naar Toronto best veel gebeurd. We hebben inmiddels meerdere embryo’s liggen in de kliniek die klaar zijn. Maar goed dan zijn we er nog niet. Nu moeten we op zoek naar een draagmoeder. En dat is wel weer een hele puzzel om voor elkaar te krijgen.

We hebben het er ook al wel vaker over geschreven, maar hier in Nederland is het niet te doen om een draagmoeder te vinden. Je mag dit niet actief op internet zetten (dat doe ik hier dus ook niet:J). Dus in Nederland is de optie via via de enige mogelijkheid. In Canada hebben wij ons inmiddels ook ingeschreven bij een draagmoeder agency. Hiervoor hebben wij een profiel over onszelf gemaakt, en ook een film gemaakt over wie wij zijn, wat we doen en waar we naar op zoek zijn.

Nu dat gebeurd is krijgen wij af en toe wat profielen binnen vanuit onze agency ’s met beschikbare draagmoeders. Zodra we deze mail krijgen is het scannen of het profiel ons interessant lijkt, is dat het geval dan zorgen we voor een persoonlijk berichtje terug naar de agency die dat doorstuurt naar de potentiële draagmoeder.

En dan?

Dan is het wachten, wachten en wachten. Wij horen niet vanuit de agency als de draagmoeder geen interesse heeft. We horen alleen als er interesse is vanuit een draagmoeder. En in de tussentijd moeten we door blijven reageren op profielen die wij interessant vinden.

Eigenlijk heel vreemd, we willen zo graag weten of ze geïnteresseerd zijn en als ze dat niet zijn, waarom dan niet. Staat er iets geks in ons profiel, hebben we een vreemd filmpje? Geen idee. Daar krijgen we geen antwoord op. Dus maar weer afwachten en hopen dat er snel nieuwe profielen komen.

Dus geduld hebben is ook hier weer heel hard nodig.

Wat een rust de laatste tijd horen wij al veel mensen om ons heen zeggen. En dat klopt ook eigenlijk wel. Na terugkomst uit Canada en de laatste verhalen die online zijn gekomen hebben wij ook even moeten wachten op de volgende stap.

Maar wat is dan ook die volgende stap? Nou onze embryo’s zijn gecreëerd door de kliniek maar het is nog afwachten hoeveel er daadwerkelijk van overblijven. Van de overgebleven embryo’s wordt onderzocht of ze helemaal gezond zijn en er geen afwijkingen in zitten. Een afwijking kan bijvoorbeeld het syndroom van down zijn.

En deze uitslag laat wel even op zich wachten, voor ons gevoel heeeeeeel lang. We hebben een aantal keren nog met de kliniek gemaild of er niet al meer bekend was over de embryo’s. Maar helaas elke keer kregen wij de reactie terug dat we geduld moesten hebben. En dat was heel lastig.

Maar na een aantal weken wachten is het dan zover. We zitten niks vermoedend onze pizza te eten wanneer de telefoon gaat en we al zien dat het een Canadees nummer is. Dr. Librach belt over de uitslag van onze embryo’s.

Het was eerst een heel apart gesprek waarbij hij van de hak op de tak ging en over afwijkingen in chromosomen vertelde en het downsyndroom. We keken elkaar aan en dachten dat het niet goed was met de overgebleven embryo’s van ons. Ons eetlust om de pizza na dit gesprek op te eten was gelijk verdwenen.

Maar na nog even goed tussendoor te vragen bleek dit niet het geval te zijn en alle embryo’s die we hebben zijn gezond. Super goed nieuws en we kunnen door naar de volgende stap, het vinden van een draagmoeder.

Eerst maar eens onze pizza verder op eten en dit nieuws nog even rustig laten bezinken.

Daar zitten we dan op Pearson International airport gate C35 wachtend op onze vlucht terug naar Amsterdam. 

Wat is de week snel gegaan en wat zijn we blij dat we de keus hebben gemaakt om naar Toronto te vliegen en hier alle medische onderdelen te regelen in plaats van alles via luchtpost op te sturen en in Nederland bij de huisarts te moeten regelen. 

Als klap op de vuurpijl natuurlijk nog onze ontmoeting met de Eiceldonor (naam houden we voor onszelf). De reis voelt ook echt af en klaar om te starten met onze volgende stappen op onze reis. 

Wat staat er nu op de planning. We hebben contact gehad met een aantal surrogate agency’s en willen de periode dat we thuis zijn gaan gebruiken om een keus te maken. Welke agency voelen wij ons goed bij en heeft het ook goed geregeld mocht het niet gaan lukken. Allemaal vragen waar je niet gelijk aan denkt, maar daar hebben we gelukkig onze advocaat en case-coördinator voor. 

Dit keer dus een iets kortere blog en we hopen in de komende weken meer te kunnen vertellen over de volgende stappen die we hebben gemaakt of nog gaan maken.

Na een dag de stad Toronto ontdekt te hebben komen we terug in ons appartement. Er komt een appje van onze eiceldonor (we houden de naam voor onszelf) binnen. Ze stelt voor om die middag of de volgende dag af te spreken. Ze werkt overdag nog vanuit huis bij haar moeder en zou daarna kunnen afspreken. Dezelfde dag werd voor ons te krap aangezien het nog wel een uur reizen was om er te komen, spreken we de volgende dag af. 

Overdag hebben we nog een kleinigheidje voor haar gehaald, wat moeten we halen dan staat het niet gek, maar wij vonden het leuk om wat mee te nemen. Aangezien wij beiden alleen maar thee drinken en in Toronto al de plaatselijke theewinkel hadden gevonden, hebben we een zakje thee voor haar meegenomen. Past ook wel weer bij ons vonden we zelf. 

Daar gaan we dan aan het einde van de dag met de metro op pad. We hebben eigenlijk de afgelopen dagen alles te voet gedaan, maar dit is net even te ver om te lopen. Daar staan we dan voor de pub/ restaurant waar we hebben afgesproken, we waren uiteraard op tijd, maar ze wist dat we binnen zouden gaan zitten. 20 minuten wachten zenuwachtig wachtend aan onze tafel komt ze binnen. 

Zelf ook wat zenuwachtig geven wij elkaar een knuffel als begroeting en gaan we lekker zitten. Aangegeven dat we ontzettend zenuwachtig waren gaf ze aan dat zij dat ook had. Het gesprek kwam eigenlijk super snel op gaan en we konden ook ontspannen met elkaar. Leuk kletsend over wie wij zijn, wie zij is en hoe het proces voor haar tot nu toe gaat. Ze had ook nog wat leuke jeugdfoto’s van zichzelf meegenomen die we konden bekijken. 

Na 2 uur gekletst met elkaar te hebben nemen we afscheid van elkaar. Het was echt supergezellig en over van alles kunnen kletsen. Ze stelde ook de vraag hoe wij het contact voor ons zien, maar eigenlijk hadden wij exact dezelfde vraag. Zij staat open voor contact tijdens het opgroeien van ons kind, maar wil duidelijk geen moederrol hierin hebben. Dit is ook iets wat wij niet willen. Ze vind het belangrijk dat als zij haar kinderwens gaat vervullen haar kind(eren) dan ook weten van onze kinderen in Nederland. Dit is super belangrijk voor de kinderen en voor ons. 

We kijken terug op een super ontmoeting en een super afsluiting van onze trip naar Toronto. We gaan zeker appen met elkaar en hopen dat het traject voor haar ook goed zal verlopen.