De huisarts

Na ons contact met de arts van de IVF-kliniek in Toronto, zijn wij nu aan zet om onze huisarts in te lichten over ons traject. Ook willen we overleggen of de huisarts lichamelijk onderzoek wil doen en andere testen wil aanvragen. Gelukkig wil de huisarts meewerken en de onderzoeken uitvoeren en aanvragen. Na twee weken wachten op de uitslagen, is gelukkig alles goed en sturen we de gegevens op naar de arts in Toronto. Daarnaast sturen we ook alle benodigde papieren op van onze medische voorgeschiedenis. Onze medische screening is klaar. Check!

De donor

Het is september 2020, we zijn alweer een tijd verder in ons proces. Na vele gesprekken, documenten lezen en ondertekenen zijn we aangekomen bij de zoektocht naar een eiceldonor. Hiervoor hebben wij toegang gekregen tot een Canadese database met donoren. Het is in eerste instantie ook best gek om door al die profielen te scrollen, alsof het een vleeskeuring is. 

De donoren hebben in profielen persoonlijke informatie gegeven en hun motivatie om eiceldonor te worden. We lezen de mooiste en ontroerendste redenen zoals iets voor de wereld willen doen, andere stellen willen ondersteunen en naastenliefde. Het heeft echt een altruïstisch karakter, want de donoren krijgen niet betaald. Dat maakt het al minder tot een vleeskeuring en je leert de persoon achter het profiel kennen. Hoe dat proces verloopt, leggen we in een andere blog uit. 

Dan vinden we een profiel dat ons aanspreekt. Het is een leuke meid en zij is vaker eiceldonor geweest. Ze heeft zelf ook een zoon. Haar motivatie om eiceldonor te willen zijn is dat zij weet hoe mooi het is om een kind te hebben en dat gunt zij anderen ook. Ze beseft dat kinderen krijgen geen vanzelfsprekendheid is en draagt graag haar steentje op deze manier bij. Haar uitstraling en motivatie spreekt ons erg aan. We zitten al te fantaseren hoe onze kinderen er eventueel uit komen te zien.

Gaan we het doen?

Gaan we onze interesse aangeven? Ze spreekt ons wel aan. Maar hoe snel moet je eigenlijk reageren? En dan? Er spoken allemaal vragen door ons hoofd heen en vinden het ook spannend. We merken dat we nog zoekende zijn in het proces en hoe het precies loopt. Gaan we door? Kan het dan zo vlot lopen? Dat is een verhaallijn dat in de volgende blogs verder verteld zal worden. To be continued. 

Contact

In onze vorige blog beschreven we de stapels aan informatie die hebben gekregen en dat onze volgende stap was om contact te zoeken met mensen die ons verder kunnen helpen. Het eerste contact was met Babies come True (BCT). Dat is een non-profit organisation in Toronto die ons kan verwijzen naar IVF-klinieken, eggdonor agencies en gespecialiseerde advocaten. Een belangrijke schakel voor ons proces. Het werd onze eerste stap in de wereld van draagmoederschap. 

Het is eigenlijk een best lastig proces om alles te vinden en uit te zoeken wat wij nodig hebben. Bij het proces in Canada heb je meer de regie in eigen handen terwijl in de Verenigde Staten het proces door professionals wordt overgenomen. 

Na de eerst e-mail verstuurd te hebben, kregen wij een snelle reactie van Oren. Hij is een medewerker van Babies come True en heeft zelf ook het proces in Canada doorlopen. We hadden dus te maken met een ervaringsdeskundige. 

Na een korte kennismaking, zijn we dieper op onze situatie ingegaan. Wat willen we, hoe zien we het voor ons, hoe staan de financiën ervoor etc? 

Onze plannen

Wij hadden al veel gefantaseerd over ons toekomstig gezin, zoals één of twee kinderen, wat als we twee jongens of twee meisjes zouden krijgen of van allebei één. We waren het er al snel over eens dat twee kinderen onze voorkeur heeft en dan wel van dezelfde eiceldonor. Dat vinden wij een mooie gedachte. 

BCT biedt verschillende garantiepakketten aan waardoor je je kinderwens kan vervullen. 

Wat voor pakketten heb je het nu eigenlijk over dan, hoor ik je denken? De pakketten hebben onder andere betrekking op de IVF-behandeling, de bijbehorende kosten zoals hormonen en begeleiding door maatschappelijk werk en de terugplaatsing van de embryo’s. Aangezien wij graag vaders willen worden en elk een biologisch kind willen, komen wij in aanmerking voor de guarantee 1+1 pakket. Dat betekent dat er embryo’s ontwikkeld worden met de gedoneerde eicellen met zowel genetisch materiaal van Jeroen als van Daan. 

De follow-up gesprekken

Na een uitgebreid gesprek hebben we afgesproken dat we een aantal verwijzingen zouden krijgen naar klinieken en advocaten. Al naar een paar dagen kregen we mails van een IVF-kliniek en een advocatenkantoor in Toronto. Gelukkig verloopt de communicatie en het maken van afspraken soepel en waren de introduction meetings ingepland. To be continued.

Link
Wil je meer informatie over Babies Come True? Op onze pagina links kan je de website terug vinden.

Hoe nu verder

Wat gaan we nu doen? Welke stappen willen we gaan maken en wie hebben we daarvoor nodig? Inmiddels waren we een aantal weken verder sinds ons bezoek aan Men Having Babies in Brussel. We hadden genoeg stof om over na te denken. 

In Brussel hadden veel informatie gekregen, héél veel informatie. Het traject is niet goedkoop, gaat veel tijd en energie kosten. Ook de onzekerheid of het überhaupt wel gaat lukken vinden we spannend. Blijven we dan kinderloos? Het zijn moeilijke gedachten wij veel met elkaar over praten. Je leert elkaar op bepaalde punten opnieuw kennen en we tasten bij elkaar af hoe we onze wens verder in willen vullen. Onze is kinderwens is echter zo groot, dat we besluiten er toch meer verder te gaan. 

The next step

We gaan door en zijn overtuigd dat dit de route naar een eigen gezin is. Het is een lange weg, maar we gaan hem bewandelen. De succesverhalen van anderen sterkt ons in de gedachten dat het voor ons ook gaat lukken. 

We besloten om een Canada-stappenplan te maken en stuurden mails naar de IVF-kliniek, eiceldonor agencies en een advocaat in Toronto, Canada. We hadden besloten dat Daan de contactpersoon werd en dat alles wel in gezamenlijk overleg gaat. Elke stap wordt eerst samen besproken en besloten. Dat is een manier die tot nu toe nog steeds goed voor ons werkt. 

Ook namen we contact op met onze eigen huisarts om te bepalen of we zelf wel vruchtbaar zijn en geen onderliggende ziekten hebben. Na een aantal onderzoeken kwamen er gelukkig goed nieuws uit en we stuurden onze medische gegevens door naar de fertiliteitsarts in Toronto. We kregen te horen dat al onze gegevens ‘we’re well received’. Een opluchting en weer een stap gezet. 

Digitale kennismaking

Toen brak er een periode waarin wij via Skype veel kennis maakte met nieuwe mensen die onze gaan helpen om een eigen gezin te stichten. Het zijn allemaal professionele mensen die verstand van zaken hebben en onze kunnen begeleiden. We kregen regelmatig te horen: ‘we’re going to help you, no worries’. 

Wij stonden versteld hoe progressief en professioneel eiceldonatie en draagmoederschap in Canada is geregeld. Dat gaf ons hoop voor de weg die wij gaan bewandelen.  

It takes a village to get a child.

Men Having Babies

Ongeveer twee jaar geleden hebben wij de Men Having Babies conferentie in Brussel bijgewoond. Het was een periode waarin er even radiostilte was rondom onze kinderwens. Na de bijeenkomst van COC over Roze Ouderschap, hebben we ons verdiept in de mogelijkheden. Voor ons gevoel had draagmoederschap nog steeds de voorkeur en gevoelsmatig ook Canada. De reden hiervoor is dat, in Canada, alturistisch eiceldonatie en draagmoederschap bij wet is geregeld. Dat betekent dat vrouwen geen geld krijgen voor eiceldonatie en draagmoederschap, maar alleen onkostenvergoeding krijgen voor bijvoorbeeld correctiekleding. In principe doen doneren of dragen zij uit medemenselijkheid. Ook zijn hun rechten dus ook bij wet geregeld. Daarnaast scheelt het ook in de kosten, maar daar staat tegenover dat wij veel zelf moeten uitzoeken en regelen. 

Bezoek

Voordat we naar Men Having Babies in Brussel gingen, zijn we nog op bezoek geweest bij een mannenstel die vaders van een zoon zijn geworden middels draagmoederschap. Het gaf veel herkenning voor ons, zoals de wens om ook vader te worden en dat dit via een andere weg zal gaan dan bij een heterostel. Ook hadden we veel herkenning over homoseksueel vaderschap,  zoals waarom zouden mannenstellen eigenlijk kinderen krijgen? Moet er niet een moeder zijn? En zijn mannen te onhandig om kinderen op te voeden? Het was voor ons een mooi moment om hiervoor te reflecteren. 

Ook zij gaven ons de tip om naar Brussel af te reizen en ons onder te dompelen in alle informatie. Maar eerst gingen we op vakantie voor een mooie rondreis door Denemarken, Zweden en Noorwegen. 

Tijdens onze vakantie hadden we allerlei vragen bedacht die we wilden stellen aan de experts bij Men Having Babies. Maar ook wat onze verwachtingen waren en wat wij daar hoopten te halen. Het werd ook steeds spannender naarmate de datum dichterbij kwam. Je hebt een droom die je graag wilt verwezenlijken en op deze manier komt het ook dichterbij is je gevoel. Nadat wij een paar dagen thuis waren van onze rondreis in Scandinavië, stapten wij in de auto naar Brussel. 

Het is bijna zover…

De vrijdagavond voordat Men Having Babies begon, kwamen we aan in ons hotel. We hadden expres gekozen voor een ander hotel dan waar de conferentie plaatsvond. De reden hiervoor was om ook alle informatie te kunnen verwerken na de hele conferentie.  In de avond zijn we nog even langs het hotel gelopen waar de conferentie is, zodat we zeker weten dat we het kunnen vinden en niet te laat zouden komen. 

Na toch wel heerlijk geslapen te hebben, ondanks de zenuwen, en goed ontbeten te hebben gingen we op weg naar het hotel voor de conferentie. Daar aangekomen was het toch drukker dan we dachten, eigenlijk ook niet wetende hoeveel mensen je kan verwachten. We hadden ons van te voren ingeschreven dus onze naambadges lagen klaar. Met info op pad gingen we naar de conferentiezaal. 

Het is begonnen…

Aangekomen in de conferentiezaal hadden we ons plekje gevonden. We vernamen dat er meerdere Nederlandse stellen waren, maar ook stellen uit andere Europese landen waren aanwezig. Bij aanvang gaven ze aan dat ze nog nooit zo’n grote opkomst hadden gehad van ruim 300 man (het waren ook voornamelijk mannen en een paar vrouwen). Er werd een korte introductie gegeven over wat we van de dag konden verwachten en wie er allemaal aanwezig waren. Er waren onder andere verschillende eiceldonor klinieken, draagmoeder agentschappen, advocaten en fertiliteitsklinieken aanwezig. We merkten al snel tijdens de conferentie dat het echt heel Noord-Amerikaans was. De presentatie was typisch Amerikaans en ‘everything was amazing and so great to meet us’.

Aan het eind van de ochtend waren er verschillende sprekers geweest van de klinieken, agentschappen enzovoort. Ook waren er eiceldonoren aan het woord en vertelden hun ervaringen over de eiceldonatie. Ook waren er draagmoeders en vertelden met plezier en generositeit hun ervaringen.  Dat was super om te horen en ook mooi dat zij dit over hebben voor andere stellen. 

Tijdens de lunch liepen we over de “markt” van Men Having Babies. Alle experts hadden een eigen kraam en op die manier konden wij nader kennismaken.  Aangezien wij al de keus hadden laten vallen op Canada hebben we heel bewust ook de kraampjes opgezocht die hier vandaan kwamen. 

Na de lunch waren er verschillende informatiegroepen van de organisaties. Zoals gezegd waren wij toegespitst op de Canadese organisaties. Wij zijn naar een informatiegroep geweest van de advocaat, een eicel kliniek en een draagmoeder agency. We kregen veel informatie tijdens de sessies en dat leidde weer voor genoeg stof tot nadenken. Na alle sessies kwamen we nog samen om de dag af te sluiten en ieder ging zijn eigen kant op voor de avond. 

Op naar de volgende stap

Met een vol hoofd liepen we het hotel uit weer terug naar ons appartement. Nadat we gegeten hadden en ons hadden opgefrist, gingen we Skypen met twee goede vrienden om onze ervaringen te delen. Het was erg fijn om met hen te praten om alles van ons af te praten. Onze goede vrienden hebben we vanaf het begin, al verteld over onze kinderwens. De volgende dag stapten we met alle informatie weer in de auto terug naar Groningen. Op naar de volgende stap.

Op visite

Tijdens de bijeenkomst over Roze Ouderschap van het COC hebben nog gesproken met een mannenstel die via draagmoederschap in Canada een zoon hebben gekregen. We wisselden nummers uit en zij stonden er open voor om een keer af te spreken om verdere vragen te beantwoorden. Dat vonden wij fijn zodat we meer richting konden geven aan ons traject. 

Maar wat vraag je dan?

Nadat we de afspraak hadden staan, kwam de vraag bij ons op wat we eigenlijk wilden weten? Mogen we vragen wel of niet stellen? Of is dat privé? We besloten met een open blik naar de afspraak te gaan en ter plekke aan te voelen welke vragen we wel en niet konden stellen. 

Vol spanning gingen we op pad, maar zo ontspannen werden we verwelkomd bij hun thuis. Hun zoon was lekker aan het spelen en ons werd ondertussen wat te drinken aangeboden. Hun zoontje was destijds bijna twee jaar en ook hebben zij goed contact met de draagmoeder. Dat maakt het ook persoonlijk en dat was ook waar wij naar op zoek waren. We vonden het best wel spannend en wisten niet zo goed waar we moesten beginnen. 

Zij zijn begonnen met hun verhaal te vertellen, hoe hun zoon ter wereld is gekomen en welke stappen zij hadden ondernomen. Zij gaven aan dat zij naar Men Having Babies in Brussel waren geweest. Dat congres had hen een richting gegeven waar zij moesten doen om hun kinderwens te vervullen. 

Gaan we naar Brussel?

Na onze vragen te hebben gesteld en verder over van alles en nog wat gekletst te hebben gepraat, gingen we weer terug richting huis. Met een voldaan gevoel, met weer genoeg informatie, gingen we nadenken of wij zouden gaan afreizen naar Brussel. Wat zouden wij daar kunnen halen en hoe zou dat richting kunnen geven. Na een paar nachten slapen, hebben wij ons ingeschreven voor Men Having Babies dat plaats zou vinden in September 2019. 

Al snel in onze relatie wisten we dat we allebei kinderen willen, maar al snel kwam de vraag hoe dit te realiseren? In deze blog willen wij jullie meenemen in ons gedachteproces. 

We kwamen erachter dat er verschillende opties zijn, zoals adoptie, pleegzorg, co-ouderschap en draagmoederschap.  De vraag was wat binnen onze mogelijkheden lag én wat goed voelde. Al snel vielen de eerste twee opties af, want wij wilden iets van onszelf in onze kinderen herkennen. 

Onze volgende optie was co-ouderschap. Alleen liepen wij vrij snel tegen ingewikkelde aspecten aan, zoals met wie zou je samen kinderen willen krijgen en grootbrengen of hoe denken we over de opvoeding. Na zorgvuldig afwegen, kwamen wij bij de laatste optie uit, namelijk ´draagmoederschap´. Nadat we deze keuze hadden gemaakt, kwam al snel de volgende vraag: waar gaan we beginnen? 

Gelukkig bestaat Google tegenwoordig en kwamen we uit bij Stichting Meer dan Gewenst en de regionale afdeling van COC Nederland. Per toeval kwamen wij erachter dat een paar dagen later een voorlichtingsbijeenkomst georganiseerd was over ouderschap. Wij dachten niet lang na om ons hiervoor in te schrijven. Met lichte spanning gingen wij daar naar toe. 

Er waren twee stellen aanwezig die middels draagmoederschap hun kind(eren) hebben gekregen. Het ene stel had dit via Amerika gedaan en het andere stel via Canada. In het verhaal van beide stellen wisten we dat dit ook bij ons zou passen. Daarnaast was er ook een advocaat aanwezig, die juridische voorlichting gaf over de verschillende vormen van ouderschap. 

Met ons hoofd vol met informatie van de voorlichtingsbijeenkomsten, gingen wij naar de verjaardag van een bevriend stel. Dat was een mooi moment om te vertellen over onze wens en de voorlichtingsbijeenkomst. We kregen positieve reacties en nóg meer (leuke) vragen over onze route naar onze kinderwens. 

Het bleek een middag vol informatie en nieuwe ervaringen te zijn. Dat had tijd om te verwerken, maar we hadden de keuze voor draagmoederschap gemaakt. 

Regelmatig zijn er dagbladen, omroepen en programma´s die aandacht besteden over draagmoederschap. Zowel in Nederland als in het Buitenland, zo ook NOS op 3.

Zij hebben een korte reportage gemaakt over de problemen rond draagmoederschap. Ook hebben zij een homostel geïnterviewd over hun weg naar een kind. Hieronder de reportage van NOS op 3.

Welkom op onze blog. Samen zijn wij onderweg naar onze kinderwens. Middels deze blog willen wij regelmatig berichten plaatsen over ons traject. Wat komen we tegen op onze route, welke tips hebben we voor andere stellen etc.