Verjaardag vieren met een extra cadeau

Afgelopen woensdag was Daan jarig en mocht hij 32 kaarsjes uitblazen. We hebben het niet groots gevierd (we moesten toch werken) maar wel een moment om even bij stil te staan. Maar ook weer een mooi moment om een blog te schrijven, want dat is wel even geleden. We kregen al regelmatig de vraag hoe het met ons gaat en of er al nieuws uit Canada was. Hier waren wij inderdaad de laatste tijd behoorlijk stilletjes over.

Het was ook eigenlijk wel een bewuste keuze van ons om wat stiller te zijn op onze blog. We hebben namelijk rond de kerst/ nieuwjaarsperiode veel moeten regelen op juridisch gebied, het contract met onze draagmoeder. Welgeteld 36 kantjes vol geschreven met allerlei afspraken die je met elkaar moet maken. Allemaal in het Engels en ook nog eens twee uur via Facetime met onze Canadese advocaat doorgenomen. Dus dat was een pittige klus. Maar alles om weer verder te komen in het proces.

Want op 4 maart dit jaar hebben wij een terugplaatsing gedaan van een embryo. Wat een enorme mijlpaal is dit. We zijn hier live (via Facetime) bij aanwezig geweest en hebben dit moment met elkaar kunnen delen. Hoe onwerkelijk maar ook hoe mooi is het dat we dit kunnen delen met onze draagmoeder. Dit was het moment dat de spanning verder begon op te bouwen en je elke dag aan het aftellen bent tot een volgend moment waarop je iets meer hoopt te weten. We hebben elke dag contact met onze draagmoeder, maar die bevestigende moment zijn dan wel fijn. De eerste was een week later, de 2 zwangerschapstesten die onze draagmoeder had gedaan sloegen positief uit. We konden ons geluk niet op, maar we bleven de dagen tellen die voorbij gingen weer naar de volgende milestone. Die was alweer een week later, waarop weer de zwangerschapstest tevoorschijn werd gehaald en deze nog duidelijker aangaf dat we zwanger zijn.

Op het moment van terugplaatsen is ons kindje 6 dagen oud. Dus we moesten nog wel even wat weken vooruit tot de eerste echo van 6 weken. Elke week voelde voor ons weer als een opluchting, weer een week verder. En na de weken te hebben afgeteld was het dan zover, onze eerste 6 weken echo. Onze draagmoeder heeft lang moeten wachten tot ze eindelijk aan de beurt was. Dit was voor ons ook zenuwslopend, wij zaten er klaar voor om dit moment ook weer met elkaar te delen. Wat kunnen uren dan lang duren. Eindelijk zijn we aan de beurt en Facetime komt er weer bij. Ondanks de afstand die er is blijft het een gaaf moment om hier bij te zijn. De kleine te zien en het hartje te zien kloppen. Alles goed en op naar de volgende 10 weken echo.

De spanning blijft enorm bij ons, je hoopt zo dat het goed gaat, maar je blijft ook voorzichtig voor jezelf. Het is ook wel lastig ons leven veranderd op dit moment nog helemaal niet. We gaan gewoon naar ons werk, gaan gewoon sporten en doen al onze dingen die we daarvoor ook gewoon doen. Nu alleen wel in je achterhoofd hoe zou het met de kleine gaan.

Dan komt het moment van de 10 weken echo. Weer lang moeten wachten voor onze draagmoeder aan de beurt is. Ondertussen lopen we continu met elkaar te appen, waarom duurt het zo lang, kunnen ze niet opschieten etc. Maar na een tijdje weer gewacht te hebben zijn we aan de beurt. Het resultaat van de 10 weken echo: alles ziet er goed uit, tot over 2 weken.

Dan is het 8 mei, de verjaardag van Daan en staat in de middag (Nederlandse tijd) de 12 weken echo gepland. We zouden voor Daan zijn verjaardag uit eten gaan, maar die hadden we expres al wat later op de avond gezet. We zaten al weer even te wachten en met elkaar te appen hoe het ervoor staat in Canada. Onze draagmoeder was wel klaar met het zitten en hoopte dan ook snel aan de beurt te zijn. Na anderhalf uur wachten waren we dan eindelijk aan de beurt. Facetime weer aan en op zoek naar de baby.

En ja hoor, daar is de kleine met een kloppend hartje. Wat weer een opluchting, het blijft natuurlijk tijdens de hele zwangerschap spannend, maar dit voelde wel even goed.
We zijn namelijk 12 weken zwanger!!!

Wat een nieuws en fijn dat het hartje klopt. Nu was het alleen nog even wachten op de dokter aangezien ook alle tests zijn afgenomen, dus ontzettend benieuwd naar de uitslagen hiervan. Maar gelukkig zien alle uitslagen er goed uit en zijn er geen bijzonderheden met onze kleine. Zo’n fijn nieuws, wij konden ons geluk niet op.
Inmiddels zijn we al weer wat dagen verder en zijn we vandaag iets meer dan 12 weken zwanger. En willen we dit ook graag met jullie delen. Velen hebben gevraagd hoe het met ons ging en vonden het angstvallig stil. Hoe lastig was dit ook voor ons om het zolang stil te moeten houden. Je wilt het eigenlijk van de daken schreeuwen.

Voor nu is het wachten op de volgende echo en blijven we duimen dat het goed gaat. Als alles goed gaat, kunnen we in november onze kleine in de armen sluiten. Wij kunnen niet wachten.